عقايد انحرافى ، و آشكارش مانند افشاى اعتقادات فاسده و تبليغات سوء و يا اظهار كفر و شرك و بت‌پرستى و سائر گناهان است . مسأله‌ى 972 - « الإثم » كه تمامى كارها و گفتارها و يا سكوت‌ها و كليه‌ى عقايد و نيت‌هاى انحرافى كه سر جمع انسان را در انجام واجباتش سست كند ، چه كار واجب كه به‌سستى گرايد ، و چه فعل حرام كه در تركش سست و نسبت به آن لاابالى گردد ، همه‌ى اين‌ها « إثم » است ، و آن‌چه انسان را به‌گناه نزديك و آن را برايش آسان مىكند ، تحت پوشش « إثم » كه در ( 48 ) آيه‌ى قرآن صريحاً حرام شده ، حرام است . مسأله‌ى 973 - « البَغْىَ بِغَيْرِ الْحَقِّ » به‌ناحق ظلم كردنى كه در پاسخ ظلمى برابر نباشد ، و نيز به‌ناحق چيزى و يا كارى را از كسى مطالبه كردن ، و بالاخره هر مطالبه‌ى ناحقى و هر ستم نابرابرى ، از گناهان بزرگ است . مسأله‌ى 974 - « وَ أنْ تَشْرِكُوا بِاللَّهِ ما لَمْ يُنَزِّلْ بِهِ سُلْطاناً » كه براى خداى تعالى در همه‌ى اوصاف و يا در بعضى از صفات و يا ذات الهى شريك و يا شركايى قائل شود در حالى كه خداى تعالى در هيچ چيز و هيچ كس در عالم خلقت سلطه‌ى ربوبى قرار نداده است ، حتى پيامبران الهى كه پيام‌آوران وحى خدايند ، و شرك در هر سه زاويه‌ى بت‌پرستى و تمامى انحرافات توحيدى و رياكارى حرام است گرچه بين اين‌ها فرق‌ها است . مسأله‌ى 975 - « وَ أنْ تَقُولُوا عَلَى اللَّهِ ما لا تَعْلَمُونَ » كه آن‌چه را از راه وحى رسالت و كتاب و سنت نمىدانيد به‌خدا نسبت بدهيد مشمول اين آيه است كه دروغ بستن و افتراى به‌خدا است ، و واويلا از شرعمدارانى كه چيزى را بدون آن‌كه دليلى درست برآن از كتاب و سنت داشته باشند و يا فتاوى و نظراتى را بر خلاف كتاب اللَّه و يا سنت قطعيّه به‌شرع خدا نسبت مىدهند كه اعوذُبِاللهِ انْ اكوُنَ مِنَ الجاهِلين . مسأله‌ى 976 - و بالاخره تمامى گناهان برونى « ماظهر » و درونى « ما بطن » ، « والاثم والبغى به غير الحق . . . » زير پوشش همين يك آيه قرار گرفته كه تفصيلشان در قرآن و سنت به‌روشنايى آمده است و ما نيز در تفسير شريف‌الفرقان مفصلًا پيرامون آن مطالبى را ذكر نموديم ، گناهان چشم و زبان و دهان و دست و پا و عورت و تمامى اجزاى بدن